KOMPULSYWNE OBJADANIE SIĘ (JEDZENIE KOMPULSYWNE)

Spis treści

Jak wygląda kompulsywne objadanie się?

To zaburzenie odżywiania polegające na przyjmowaniu ogromnych ilości kalorycznego jedzenia. Osoba taka je, chociaż nie odczuwa głodu, pokarm staje się w jej przypadku katalizatorem dla rozładowania złych emocji i pocieszeniem w sytuacjach stresu. Jedzenie traci swą naturalną funkcję, przebiega w pośpiechu, nerwowo, bez możliwości kontrolowania ilości przyjmowanych produktów, powstrzymania się przed jedzeniem. Jedzenie występuje aż do momentu przejedzenia i odczuwania przykrych dolegliwości fizycznych. Tego typu napady objadania się występują okresowo i wiążą się z występowaniem mniejszych lub większych trudności w życiu prywatnym lub zawodowym. Rozładowanie napięcia jest krótkotrwałe, bardzo szybko zastępuje je uczucie wstydu i rozczarowania samym sobą. Większość osób cierpiących na to zaburzenie ukrywa napady objadania się, jednak ich wyraźnym wskaźnikiem jest szybki przyrost wagi, który dodatkowo negatywnie wpływa na samopoczucie.

Kompulsywne objadanie się a bulimia – jakie są różnice a jakie podobieństwa?

W odróżnieniu od bulimii atak objadania nie kończy się jednak prowokowaniem wymiotów, przyjmowaniem środków przeczyszczających czy lewatywą. W okresach kontroli osoby te próbują radzić sobie ze swoją rosnącą wagą, przechodzą na diety, próbują zwiększać aktywność fizyczną są to jednak działania podejmowane na krótką metę i w związku z tym nieskuteczne. Bardzo często, ze względu na olbrzymie ilości kalorii wchłaniane podczas epizodów objadania się, ich waga wzrasta do otyłości włącznie, co skutkuje pogorszeniem stanu ich zdrowia oraz samopoczucia psychicznego. W skrajnych przypadkach wycofują się z życia, rezygnują z podejmowania jakiejkolwiek aktywności. Popadają w błędne koło uzależnienia.

Dlaczego ludzie chorują na kompulsywne objadanie się?

Jedzenie, staje się antidotum na lęki, frustracje, obawy. Impuls do objadania pojawia się w sytuacjach trudnych. Osoby z tym zaburzeniem nie mają wykształconych mechanizmów skutecznego rozładowywania emocji, czynią to poprzez jedzenie, które dostarcza chwilowej przyjemności.

U źródeł kompulsywnego objadania znajduje się najczęściej zaburzony stosunek do jedzenia i posiłków (jedzenie jako nagroda, otrzymywanie od rodziców słodyczy jako formy pocieszenia i rekompensaty, brak wpojenia zdrowych nawyków żywieniowych, przywiązywanie nadmiernej wagi do jedzenia). Osoby kompulsywnie objadające się mają najczęściej zaniżoną samoocenę oraz brak kompetencji w wyrażaniu własnych emocji. W praktyce klinicznej wyodrębniono dwa rodzaje rodzicielskich zachowań, które mogą oddziaływać na dzieci, skutkując tendencjami do kompulsywnego objadania się. Pierwszy charakteryzuje postawa odrzucająca w stosunku do dziecka i wówczas jedzenie staje się substytutem emocjonalnej troski o nie. Drugi wiąże się z nadopiekuńczością, która często skutkuje przekarmianiem.

Kompulsywne objadanie się z biegiem czasu coraz bardziej utrudnia codzienne funkcjonowanie, doprowadzając często do izolacji chorego od świata.